Parijs, 6 juni 2013

 

De volgende dag had ik nog een ochtend om iets te gaan kijken en ik besloot naar het Musée de l'Art Moderne de la Ville de Paris te gaan om de tentoonstelling van Keith Haring te zien. Daarnaast is daar nu ook een tentoonstelling van Danh Vo, een kunstenaar die me intrigeert door de vermenging van persoonlijke geschiedenis met grote politieke gebeurtenissen.
Keith Herring heb ik ooit gezien in een opening van zijn werk in de Lower East Side in New York: daar stond een stapel met treetjes bier en het was gigantisch druk met allerlei types waarvan de meesten een geloofwaardige "street credibility"uit straalden. De kunstenaar had op de wanden, die met schoolbordenverf waren beschilderd krijttekeningen gemaakt en dat was alles. In Parijs is een indrukwekkend overzicht te zien: in tegenstelling tot de tentoonstelling van Mike Kelly, die ik een dag eerder zag, liep ik hier gefascineerd rond. In plaats van frustraties en trauma's laat het werk van Herring pure levenslust en een geloofwaardig maatschappelijk engagement zien. Om de hele ontwikkeling van deze kunstenaar in alle facetten in een tentoonstelling te kunnen zien maakt het werk, dat we in Europa eigenlijk pas later echt leerden kennen, indrukwekkend.

 

 

 


Alechinsky werd hogelijk bewonderd door Herring

 


Vroeg werk op papier

 


Voor de archeologen over vijfhonderd jaar gaf hij ook stof tot nadenken

 


Americana werden gebruikt om de maatschappij te bekritiseren

 


De subway was nachtelijk actiecentrum

 


En al vroeg werd alles gedocumenteerd

 


Vroege tekstwerken, gemaakt met koppen uit de kranten

 


Of gecollageerd op de cover van de New York Post

 


Day-Glo met black light blijkt erg affectief, vooral bij feesten en partijen

 


Bijbelse motieven worden met gemak geïntegreerd in het oeuvre: Moses en het brandende braambos

 


Om van klassieke vanitas elementen maar te zwijgen: Jean-Michel's Party

 

 

Dan de tentoonstelling van Danh Vô. Deze van oorsprong Vietnamese kunstenaar kreeg de gelegenheid in Frankrijk te werken en dat was voor hem aanleiding onderzoek te doen naar drie verschillende onderwerpen: het vredesverdrag dat na de Vietnamese oorlog  tussen de Amerikanen en de Noord-Vietnamezen werd gesloten in Parijs in het hoetel Majestic, het begrip vrijheid als verbeeld in  het Vrijheidsbeeld in New York dat in Parijs is vervaardigd en de missionarissen die er op uit werden gestuurd om andere delen van de wereld (w.o. Z.O.-Azie)  te bekeren tot het katholieke geloof. De kunstenaar ondernam diverse acties: hij kocht de kroonluchters uit de balzaal in het hotel Majestic waar de vredesverdragen werden ondertekend. Hij vernam dat de nalatenschap van Robert McNamara, die als minister van Defensie verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de Vietnamese oorlog, geveild zou worden en hij kocht een aantal voorwerpen uit die nalatenschap en hij liet in Thailand een aantal onderdelen van het vrijheidsbeeld opnieuw uitvoeren. Met deze gegevens maakte hij de tentoonstelling in het Musee de l'Art Moderne. Het is allemaal wel erg subtiel verbeeld en en impliciet wat de kunstenaar wil zeggen, maar het geheel werkt toch als katalysator voor mijn eigen herinneringen aan de zestiger jaren, vietnam-demonstraties,  het  beeld van de Amerikaanse maatschappij en een katholieke jeugd.

 

 


Kroonluchter

 


Verlichting uit de zaal in het hotel

 


Dozen waarin alles vervoerd werden zijn in Thailand bedekt met bladgoud

 


Vier presidentiele ondertekeningspennetjes uit de nalatenschap van McNamara

 


We, the peopl: Het vrijheidsbeeld als fluïde vrijheidsbegrip gefragmenteerd en verdeeld

 


Schilderij gemaakt in Z.O. Azië in opdracht van de katholieke kerk. Het is de weergave van de
dood van een van de martelaren van de Missions Étrangères

 

 

En in de kelder van het museum kwam ik nog een heel mooie Picabia tegen:

 

Parijs, 5 juni 2013

 

Vandaag was ik in Parijs om een aantal tentoonstellingen te zien die me om verschillende redenen interesseren en waar ik me na deze post nog verder in wil verdiepen. De aanleiding voor het bezoek is in eerste instantie de uitnodiging die ik kreeg voor de opening van de tentoonstelling "Tada" van Navid Nuur in het Centre Pompidou. Het was me niet mogelijk daar te zijn, maar snel bleek dat de kunstenaar samen met conservator Christine Macel ook een groepstentoonstelling had samengesteld die tegelijkertijd opende èn deel nam aan een tentoonstelling in het Intstitut Néerlandais die later zou openen. Aan de laatste tentoonstelling tentoonstelling nemen ook Krijn de Koning en Kees Visser deel. Dit zijn kunstenaars uit drie verschillende generaties die echter raakpunten vertonen in hun gepassioneerde inzet:

 

 


Krijn de Koning: collage/schets voor een "Pavillon de mer" op het havenhoofd van Marseille

 


Kees Visser: "Een die anders was" - 1977

 


Zaaloverzicht, voorgrond: Kees Visser, achtergrond: Navid Nuur

 


 

 

 

 


Navid nuur: Recaptured from the Collective - 2006 - 2013
Een idee, tijd, inkt en papier, vergrotingen gerealiseerd in styromousse

 


 

 


Navid Nuur: Mirror/mirror - 2011

 


Krijn de Koning: Installatie voor het Institut Néerlandais - 2013

 


Kees Visser

 

De tentoonstelling van Navid Nuur in het Centre Beaubourg is onverwacht te vinden in de Galerie des enfants, het kinderhoekje. Het is echter een logische plek voor hen die het werk van Nuur kennen en zeker zodra je de tentoonstelling bekijkt. Het is een nogal didactisch geheel waarin  kijkers worden aangezet tot een soort van onbevangenheid en directheid die kinderen nog steeds hebben en al hun zintuigen te vertrouwen in het ervaren van het geheel. Zoals hij zelf bij de ingang schrijft:
 

kunstwerken zijn gewoon momenten in de tijd
maar waar komen zij vandaan, die kunstwerken
deze tentoonstelling gaat over de verblijfplaats van het kunstwerk
hoe kunstenaars die plek voeden met gedachten en materialen
om dit te begrijpen moet je je lichaam en je geest oefenen
binnen deze plek die ik voor jullie gemaakt heb zullen jullie
werken met onzichtbare krachten
water met zwart horen praten
geld een nieuwe betekenis geven
zoeken naar een pizzamonster
lachen met kleuren
schatten in jullie afval vinden
vissen gaan naar geflitste foto's
het lichaam van geluid zien
en een kabouter ontmoeten die jullie leidt


 

 

 

 

 


paris - material: the city

 

 

 


!.... - material: Fishnet, reflectors, flash camera

 


color jokes - material: color and text

 


Pizzaaahh! - material: pizza boxes, foam

 


Hhey pssst, pssst, material: gnome, audio file and random objects

 


the act - material : city locks and wood

 


front: after the magician had left the bar - material: bar stool, small change, lighter, beer lids
back left: untitled - material: neons, wire, timer, glass house, aluminum tape and foil
back right: untitled - material: neons, wire, timer, glass house, aluminum tape and foil

 

 


inside back right: incubate rooms for ideas

 


untitled - material: mixed media

 


En onverwacht en niet in de lijst een mooie Urs Fisher

 

 

Een eindje verder op de tentoonstelling "L'image dans la sculpture", die is samengesteld door Navid Nuur en Christine Macel. Dit is een tentoonstelling die met vier generatiegenoten is gemaakt die alle vier beelden maken die  mentaal en materieel kunnen zijn en in materiële staat een enorme heterogenteit vertonen. Door gebruik van nieuwe media,  digitale technieken, beeld, geluid en met gebruik van alles wat ze tegen komen en met alle moderne technische mogelijkheden worden beelden gemaakt die de klassieke categorieën in de beeldende kunst overstijgen door juist die allemaal te gebruiken en te combineren.

 

 

 


 

 


Front: Navid Nuur, middle: Simon Denny: 7 drunken videos - Stupor, back: Navid Nuur: Tresholders
 

 


Navid Nuur
 

 


Navid Nuur

 

 


Simon Denny: Multi Media Acquaria
 

 


Nina Beier: The Demonstrators (broken rope)
 

 


Navid Nuur: untitled (Distant relations between lovers could fail by the lack of your true focus)

 

 


Navid Nuur: Distant relations between lovers could fail by the lack of your true focus
 

 


Yorgos Zapountzis: Die Arbeiter und die Badenden
 

 


Yorgos Zapountzis: Die Arbeiter und die Badenden
 

 


Navid Nuur: Redblueredblue
 

 


Simon Denny: 2D video diagram
 

 

Vervolgens liep ik de tentoonstelling van Mike Kelly in die in Galerie Sud van het Centre Pompidou. Het is de tentoonstelling die eerder min of meer in het Stedelijk museum te zien is geweest. Ik werd er nogal gedeprimeerd van door de chaos en de min of meer arme materiaalkeuzes waarmee allerlei persoonlijke problemen te lijf worden gegaan. De tentoonstelling is min of meer ingericht als het centrum van een grote verpauperde Amerikaanse stad met alle herrie en visuele anarchie die tegelijkertijd op je af komen, zonder het leven dat er te vinden is, maar mèt de trauma's en frustraties van de kunstenaar.  Ik heb geen foto's genomen en ben vrij snel weg gegaan, waarbij ik me nog wel afvroeg hoe dat in het SM heeft gewerkt.

Hierna had ik nog even tijd om in het Jeu de Paume te kijken naar twee fototentoonstellingen. Eerst die van Lorna Simson, een Amerikaanse fotografe die vrij theoretisch bezig is. Ze wist me wel te raken met een paar werken die hierbij getoond worden. De eerste vind ik interessant door de neutrale foto van een landschappelijk gegeven en de teksten die er bij hangen en die de foto een ervaring mee geven die er aan vast hangt:

 

 


Lorna Simpson: Public Sex
 

 


Lorna Simpson: Water Bearer

 


Lorna Simpson: Cloud Scape (video)

 

In de tweede expositie, van de Palestijnse fotograaf Ahlam Sibli, mocht ik opeens niet fotograferen. Het werk maakte echter wel indruk op me: Bedouinen, nomaden die door het gehele Midden Oosten zwerven, die door het Israëlische leger worden gebruikt  "Trackers" (spoorzoekers) en die zich zo een identiteit binnen de chaotische wereld in die regio proberen te verschaffen. Daarnaast de serie "Death" die gaat over de overledenen uit de tweede Intifadah en als martelaren worden geëerd om ze levend te houden binnen de onderdrukte Palestijnse bevolking. Bij deze toch een illegale foto uit die serie:

 

 

 

 

Na aankomst gisteren bezocht ik eerst het Musée d'Orsay waar  ik een aantal weken geleden net te vroeg was om de tentoonstelling "L'ange du bizarre, le romanticisme noir de Goya à Max Ernst" te zien. Jaren geleden las ik "The Romantic Agony"van Mario Praz, een studie naar de romantische literatuur of "bepaalde vormen van geestesgesteldheid en bijzonderheden in het menselijk gedrag die een duidelijke richting aannemen in allerlei genres en onderwerpen die zich zo onontkoombaar blijven herhalen als mythen blijven gisten in het menselijk bloed" (Mario Praz). De thema's uit die vorm van literatuur zijn ook verbeeld in de beeldende kunsten: Medusa, Satan, de dood, vampiers, "La belle dame sans merci", de schaduw van de markies de Sade, al deze elementen komen ook terug in een breed landschap van romantische schilderkunst die de onderhavige tentoonstelling probeert te laten zien. Daarnaast wordt in de tentoonstelling ook de lijn doorgetrokken naar het surrealisme als logisch vervolg op de romantische schilderkunst en in een aantal videohoeken wordt in filmfragmenten vrij overtuigend aangetoond dat de romantische iconografie sterke invloed heeft gehad op de vroege Europese filmkunst.

 

 


William Bouguereau: Dante et Virgile aux enfers - 1850


Francisco de Goya y Lucientes: Cannibales dépeçant leurs victimes - 1800

 


Franz ludwig Catel: Karthäuser Mönche in Certosa di San Giacomo auf Capri

 

 


uit Faust (still uit film F.W.Murnau)


Uit "Ensayo de un crimen" - Luis Buñuel


Uit Häxan - Benjamin Christensen - 1922